De kunst van het ongelukkig zijn

In zijn boek ‘De kunst van het ongelukkig zijn’ besteedt Dirk de Wachter aandacht aan het in zijn ogen ‘obsessief streven naar geluk’: we leven in een geluksmaatschappij, doordrongen van het idee dat we ons leven en het daarbij horende geluk zelf kunnen vormgeven. Uitdrukkingen als ‘de BV Ik’ horen daarbij, maar ook de manier van reizen met natuurlijk authentieke ervaringen wordt op de korrel genomen. Denk maar aan de Europese hoofdsteden die nu ook worden bevolkt door rolkoffertjes en de wachtrij op de Mount Everest. De grote invloed van de social media maken het er niet beter op, waarbij het geluk ervan afspat en de minder gelukkigen altijd net op de verkeerde plaats zijn.

De Wachter stelt dat het van alle tijden en des mensen is om te streven naar meer, maar dat de huidige maatschappij dat wel heel erg consumentistisch heeft ingevuld. Hij geeft aan dat dit echt problematisch wordt als dat obsessief streven naar geluk, schade veroorzaakt bij anderen.

In het tweede deel van zijn boek besteedt hij aandacht aan de keerzijde van geluk en staat ongeluk centraal. Over ongeluk zegt hij, dat ‘een beetje ongelukkig zijn, hoort gewoon bij het leven’ en dat ‘we de tijd en de rust moeten nemen’. Letterlijk stelt hij: ’hoe kunnen we in het leven rust weven, of, als in een dans, op gevoel balanceren tussen traag en snel en (liefst samen) zoeken naar ritme.’ Het probleem is dat we door ons drukke bestaan dat verleert zijn en niet goed weten wat goed voor ons is. We zijn zeker in het westen steeds ongeduldiger geworden en moeten overal snel en efficiënt een antwoord op hebben.

In het derde deel van zijn boek besteedt hij aandacht hoe het wel kan en daar is de verbinding met anderen en de omgeving onlosmakelijk. Betekenis en zingeving zijn de sleutelwoorden voor een goed leven. Daarbij is taal belangrijk, want de manier waarop we iets zeggen, veraadt onze blik en zegt iets over hoe we de wereld waarin we wonen, beleven.

En wat kan dit betekenen voor de toezichthouder?

Ook toezichthouders leven in deze wereld en moeten steeds meer, waarbij het gevaar is dat men inderdaad te weinig de tijd neemt, stil staat bij de manier waarop het gaat en de  verleiding onderdrukt om te zeggen dat het wel goed gaat. Gelukkig komen we ook raden van toezicht en commissarissen tegen die wel de tijd nemen voor het andere gesprek en stil staan bij de manier waarop het gaat. Zij nemen de tijd om de plek der moeite te betreden en trekken daar lering uit hoe het ook anders kan.

En doordat toezichthouders steeds meer deelnemen aan intervisie, blijft het leren en ontwikkelen niet beperkt tot de eigen kring, kunnen ervaringen gedeeld worden met anderen en kun je met elkaar leren. Zowel de NVTZ als de VTW bieden de mogelijkheid van intervisiegroepen waarbij de deelnemers onder leiding van een ervaren intervisor met elkaar meedenken over vraagstukken uit de eigen toezichtsituatie.

Er zijn genoeg manieren voor toezichthouders om de tijd te nemen, stil te staan en het ander gesprek te voeren. Gewoon een kwestie van doen….

Geplaatst in .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.